هوش مصنوعی:
این متن شعری در ستایش و توصیف مقام والای بیدل است. شاعر با استفاده از تصاویر بلندپروازانه مانند فلک، کوه، دریا و افلاک، جایگاه بیهمتای بیدل را توصیف میکند و او را برتر از همه سخنگویان عالم میداند. همچنین، شاعر از عشق و ارادت خود به بیدل سخن میگوید و غم و سودای او را در دل خود جای داده است.
رده سنی:
16+
این متن دارای مفاهیم عرفانی و ادبی پیچیده است که درک آن برای مخاطبان کمسنوسال دشوار خواهد بود. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات بلندپروازانه نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۲۱۹ - بلند است از فلک مأوای بیدل
بلند است از فلک مأوای بیدل
نباشد هیچ کس را جای بیدل! ۱
نمایم توتیای دیده خویش
اگر یابم غبار پای بیدل ۲
ندیدم از سخنگویان عالم
کسی را در جهان همتای بیدل ۳
اگر کوه است باشد تور سینا
وگر دریا بود دریای بیدل! ۴
دل افلاک را سازد مشبک
لوای همت والای بیدل! ۵
به مژگان می توانم کرد بیرون
اگر خاری خلد در پای بیدل! ۶
نمی یابم کنون خالی دلم را
زمانی از غم و سودای بیدل ۷
قبای اطلس نه چرخ گردون
بود کوتاه بر بالای بیدل! ۸
به رفعت برتر است از کوه طغرل
جناب حضرت میرزای بیدل! ۹
نباشد هیچ کس را جای بیدل! ۱
نمایم توتیای دیده خویش
اگر یابم غبار پای بیدل ۲
ندیدم از سخنگویان عالم
کسی را در جهان همتای بیدل ۳
اگر کوه است باشد تور سینا
وگر دریا بود دریای بیدل! ۴
دل افلاک را سازد مشبک
لوای همت والای بیدل! ۵
به مژگان می توانم کرد بیرون
اگر خاری خلد در پای بیدل! ۶
نمی یابم کنون خالی دلم را
زمانی از غم و سودای بیدل ۷
قبای اطلس نه چرخ گردون
بود کوتاه بر بالای بیدل! ۸
به رفعت برتر است از کوه طغرل
جناب حضرت میرزای بیدل! ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
۲۷۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۱۸ - مرا شوریست بر سر از غم دل
گوهر بعدی:شماره ۲۲۰ - خوشا روزی که از مضمون طغرل
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
