شماره ۲۲۵ - گر کسی چیند ز باغ عارضت یکبار گل

گر کسی چیند ز باغ عارضت یکبار گل
در کنار خود کند تمهید صد گلزار گل ۱

کرده ای تا دیده خود محرم دیدار خویش
جوهر آئینه آرد هر دم از زنگار گل ۲

کم بود همچون گل روی تو گل اندر چمن
در گلستان جهان دیدیم ما بسیار گل ۳

صورتی از چین زلفت گر فتد ناگه به چین
پنجه بهزاد می چیند ز شاخ مار گل ۴

در چمن گل را اگر بینی تو با صد رنگ و بو
گر نه مانند رخ او بشکفد مشمار گل! ۵

هر کجا باشد حدیث پرده رخسار او
ساز مطرب آورد از نغمه هر تار گل ۶

دم به دم ز اقبال بخت خویش مانند هدف
می کند بر سینه ام تیر نگاه یار گل ۷

ز اول شب تا سحر خوابیده اندر فرش ناز
کی شود از ناله بلبل دمی بیدار گل؟! ۸

جز دم وحدت به زیر رأیت عشقش مزن
خون منصورت کند ناگه ز چوب دار گل ۹

وه چه خوش گفتست طغرل بیدل بحر سخن
خاک راهی باش و از هر نقش پا بردار گل! ۱۰