شماره ۲۷۲ - سواد سرمه شام است در چشم نگار من

سواد سرمه شام است در چشم نگار من
به جز ظلمت دگر چیزی نبیند روزگار من ۱

ازان سرگشته ام در وادی عشق پری روئی
که باشد مرکز پرگار حسرت اختیار من ۲

نباشد حاصل عمرم به جز داغ جدائی ها
کجا سر بر زند جز لاله از خاک مزار من؟! ۳

چرا مهر بتان با عاشقان بوالهوس باشد؟
ازین سواد و غم یارب تبه شد حال زار من! ۴

اگر چه دورم از دیدار وصل او ولی باشد
کتاب لوح دیوان خیالش در کنار من ۵

هزار افتاده دارد بر سر کویش چو من لیکن
به جز صوت فراق او نیابی از هزار من! ۶

ز بیم آنکه ننشیند به چین دامنش گردی
به راهش آب می پاشید چشم انتظار من ۷

ز بس کردم تحمل در غم هجران او طغرل
میان عاشقان بسیار باشد اعتبار من ۸