شمارهٔ ۵۲ - تتبع میر

خیال مغبچگان تا درون جان من است
بکوی دیر مغان ناله و فغان من است ۱

کمند زلف بتی این که ساختم زنار
درون دیر بهر بزم داستان من است ۲

به بین بصافی ساغر درو به حمرت می
که آن نشانه ای از چشم خون فشان من است ۳

به کوهکن نگر و بیستون که آن گویی
دل طپنده و این یک غم گران من است ۴

مگو فتاده به من موی از دهان سبو
که در سرشک مژه چشم ناتوان من است ۵

چو من به نیستی از بی نشانی افتادم
درین ره آنکه ز خود نیست شد نشان من است ۶

هزار تیغ بلا گر کشی نتابم روی
مباش رنجه گر از بهر امتحان من است ۷

بلطف بکر معانی نگر دلا و مپرس
که از کجاست که گلهای گلستان من است؟ ۸

سپرد نقد دل و جان به مخزنت فانی
دگر مگو که ازان تو یا ازان من است ۹