شمارهٔ ۶۸ - ایضا له

کسیکه دل ز سر زلف مشکسای تو بست
امید جان به لب لعل جانفزای تو بست ۱

غریب کوی تو شد دل بپرس گه گاهش
چرا که رخت سفر از وطن برای تو بست ۲

نگر تموج خون خواست نقش بند ازل
چه نقش هاست که بر لعل گون قبای تو بست ۳

کشای چشم ترحم به سوی مقتولت
که دیده از چمن دهر از جفای تو بست ۴

به باغ وصل مکن دلکشای بیش ای گل
چو غنچه هر که گره در دل هوای تو بست ۵

چراست پای تو خون مرغ نامه بر گویا
سپهر نامه خونین دلم به پای تو بست ۶

به شام هجر چو پروانه سوختی فانی
مگر که شمع سپاه از پی فنای تو بست ۷