شمارهٔ ۶۷ - ایضا له

از تاب می دگر به سرم شعله در گرفت
می باز سوز آتش ما را ز سر گرفت ۱

اندر سفال میکده بود این مگر که دوش
در کنج دیر مغبچه ام جام زر گرفت ۲

یک جام تا به حشر بسم بود طرفه بین
کز روی ناز و عربده جام دگر گرفت ۳

هر کو چنین دو جان فنا زد ز بیخودی
نارد بروز حشر سر از خاک برگرفت ۴

ای من غلام همت رندی که بهر می
نقد و خراج ملک جهان مختصر گرفت ۵

ای شیخ اگر تو عیب کنی بت پرستیم
پیر مغان به مذهب کفر این هنر گرفت ۶

ای رند جرعه نوش که میپرسی از ریا
فانی طریق زاهد و خودبین مگر گرفت! ۷