شمارهٔ ۷۹ - تتبع خواجه

بیا که عرصه میخانه عشرت آبادست
ز ساحتش خس اندوه رفته بر بادست ۱

کتابه در عالیش این رقم کین در
بآنکه از دو جهان رو نتافت نکشادست ۲

ز تاق مرتفعش این صدا رسید به گوش
«بیا که قصر امل سخت سست بنیادست » ۳

به سوی مغبچه رندانش را خطاب که خیز
«بیار باده که بنیاد عمر بر بادست » ۴

سرور نغمه گرش اینکه داد عیش دهید
به نقل و باده که کار زمانه بیدادست ۵

سبو ز غلغل می کرده این ندا که بنوش
قدح که دیر کهن را بسی چو تو یادست ۶

به جلوه ز آئینه جام چهره مقصود
که هست کشته باو چشم هر که افتادست ۷

بدار ساقی ازان جام می که شد عمری
کز اشتیاق ویم کار آه و فریادست ۸

که مست گشته کنم ترک خویش چون فانی
هرانکه مست خراب این چنین شد آبادست ۹