شمارهٔ ۸۰ - ایضا له

منم که کنج خرابات خانقاه منست
می صبوح زدن ورد صبحگاه منست ۱

نبسته تیره گی کفر کله بر سر دیر
ز عشق مغچه بر چرخ دود آه منست ۲

ز عشق ماه وشان داغهای تازه به بین
سراسر از اثر اختر سیاه منست ۳

بجرم زندگی از هجر آن گل رعنا
حصار امن و امان من و پناه منست ۴

برون ز میکده نایم که از حوادث چرخ
سرشک سرخ و رخ زرد عذرخواه منست ۵

به دیر پیش بتی سجده آرزو دارم
خیال زهد ندارم خدا گواه منست ۶

روم به میکده گاه خمار چون فانی
که باده دافع این حالت تباه منست ۷