شمارهٔ ۱۰۱ - مخترع

حسنی که دیده دید دل آنسوی مایل است
فریاد دل ز دیده و آه من از دل است ۱

خواهم که آتش افتد از آن چهره در نقاب
گو از چه رو بچشمم ازان روی حایل است ۲

در ظلمت فراق چو نوشم زلال خضر
آب حیات نیست که آن زهر قاتل است ۳

هر چند دلفروز بود آفتاب می
آن هم به زیب گلشن حسن تو داخل است ۴

آب خضر چه جویم و انفاس عیسوی
آن لب به دستم ار فتد این هر دو حاصل است ۵

لعلت ز جان و غنچه ات از دل دهد نشان
گویا که خلقت تو نه از آب و از گل است ۶

فانی به کوی عشق بتان چون در آمدی؟
غافل مباش از آنکه خطرناک منزل است ۷