شمارهٔ ۱۰۲ - مخترع

باز دل تفرقه در توبه و طامات انداخت
ساغر می زده خود را به خرابات انداخت ۱

این طرف غلغله از خیل خرابات افکند
آن طرف دغدغه در اهل مناجات انداخت ۲

هادیش همت رندان شد اگر نی خود را
که تواند بدر از آن همه آفات انداخت ۳

سر که انداخت بر پیر خرابات مغان
نه به تکلیف که از فخر و مباهات انداخت ۴

شکر مستی می عشق حریفی که بگفت
دور از رنج خمارش به مکافات انداخت ۵

بنده مغبچه باده فروشم که نظر
طرف دردکشان بهر مراعات انداخت ۶

پیر دیرو کرمش دید چو فانی دیگر
دیده کی بر روش شیخ و کرامات انداخت؟ ۷