شماره ۳۴ - شکری نیئی شکر کو چو تو خوش دهان ندارد

شکری نیئی شکر کو چو تو خوش دهان ندارد
قمری نئی قمر کو شکرین زبان ندارد ۱

به خوشی و دلستانی به دو هفته ماه مانی
نه که ماه آسمانی لب درفشان ندارد ۲

به کشی و سر فرازی به مثال سرونازی
نه که سرو با درازی قدمی روان ندارد ۳

بنشان به آب لعلت ز دل من آتش غم
به نشان آنکه گفتی دهنم نشان ندارد ۴

به سوال بوسه ای زان دهنی که خود نداری
به زبان بگو که آری که ترا زیان ندارد ۵

کمرت شبی بجستم تو در آن میانه گفتی
کمر از کسی چه جوئی که خود او میان ندارد ۶

به هزار عهد گفتم که دلم به وهم و خاطر
ز میان یقین نداند ز کمر گمان ندارد ۷

به میان در است جانم به غرامت ار دلم را
غم آنچنان میانی ز میان جان ندارد ۸

سر زلفت ارشکستم ز سبکدلی تو مشکن
که چنان لطیف زلفی دل ازین گران ندارد ۹

دو جهان فدات کردم که دلم ز ذوق عشقت
پی این جهان نگیرد غم آن جهان ندارد ۱۰

گل وعده ای نبویم که نه زرد روی گردم
نبود بهار هرگز که ز پی خزان ندارد ۱۱

چو تو غم به جان فروشی ز تو چون خرند شادی
چه بتی که از تو عاشق غم رایگان ندارد ۱۲

دل مجد را برافروز که دلیست عشرت اندوز
به خدا که چون وی امروز زمی و زمان ندارد ۱۳