گفتهٔ پاک‌دینی که سی‌سال عمر بی‌خود می‌گذارد

پاک دینی گفت سی سال تمام
عمر بی‌خود می‌گذارم بر دوام ۱

همچو اسمعیل در خود ناپدید
آن زمان کو را پدر سر می‌برید ۲

چون بود آنکس که او عمری گذاشت
همچو آن یک دم که اسمعیل داشت ۳

کس چه داند تا درین حبس تعب
عمر خود چون می‌گذارم روز و شب ۴

گاه می‌سوزم چو شمع از انتظار
گاه می‌گریم چر ابر نوبهار ۵

تو فروغ شمع می‌بینی خوشی
می‌نبینی در سر او آتشی ۶

آنک از بیرون کند در تن نگاه
کی بود هرگز درون سینه راه ۷

در خم چوگان چه گویی، هیچ جای
می‌ندانم پای از سر، سر ز پای ۸

از وجودم خود نکردم هیچ سود
کانچ کردم وانچ گفتم هیچ بود ۹

ای دریغا نیست از کس یاریم
عمر ضایع گشت در بی‌کاریم ۱۰

چون توانستم ندانستم ، چه سود
چون بدانستم، توانستم نبود ۱۱

این زمان جز عجز و جز بیچارگی
می‌ندارم چارهٔ یک بارگی ۱۲