هوش مصنوعی:
در این متن، شاعر از وداع با معشوق خود سخن میگوید و توصیف میکند که چگونه دیگران با دیدن او، او را بیجان پنداشتند. معشوق مانند برق تیز و خندان گذشت و شاعر را مانند ابری دریده و پریشان باقی گذاشت.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عاطفی و عاشقانه عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۲۲۰ - دلبر به گه وداع چون رو برداشت
دلبر به گه وداع چون رو برداشت
هر کس که مرا بدید بی جان پنداشت ۱
بگذشت چو برق تیز و خندان و مرا
چون ابر دریده جیب و دامن بگذاشت ۲
هر کس که مرا بدید بی جان پنداشت ۱
بگذشت چو برق تیز و خندان و مرا
چون ابر دریده جیب و دامن بگذاشت ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۲۸۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۱۹ - در نامه تو قلم چو گردن بفراشت
گوهر بعدی:شماره ۲۲۱ - تقدیر و قضا ترا چو آزرم نداشت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
