شماره ۱۳۳ - مرا بخت سبز از فلک دوش بود

مرا بخت سبز از فلک دوش بود
که آن سرو نازم در آغوش بود ۱

ز غمخواری وصل او در دلم
غم هر دو عالم فراموش بود ۲

نگاهش بمن در سوال و جواب
سراپا زبان جمله تن گوش بود ۳

چگویم پس از هجر از وصل وی
که آن جمله نیش این همه نوش بود ۴

لبش داشت صد رنگ با من سخن
نه چون غنچه از ناز خاموش بود ۵

ز صهبای وصلش دلم تا سحر
برنگ خم باده در جوش بود ۶

ز سیل سرشکم چو شبهای هجر
گهی تا کمرگاه و تا دوش بود ۷

چه فیض امشب از وصل مشتاق دید
کز این باده تا صبح بیهوش بود ۸