هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه و معنوی، دربارهٔ عشق و ایمان به خدا و درخواست حمایت و نگهداری از معشوق و خود در برابر بلاها و آفتهاست. شاعر از جمال یوسفوار معشوق و حسن او سخن میگوید و از خدا میخواهد که او را از شر دشمنان و بلاها حفظ کند. همچنین، اشارهای به امید و ترس ناشی از هجران و انتظار وصل دارد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند ترس و امید نیاز به بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۳۴ - خدات خواهی اگر از بلا نگه دارد
خدات خواهی اگر از بلا نگه دارد
مرا تو نیز نگهدار تا نگه دارد ۱
رسیدهائی به کمال جمال یوسف من
ترا ز آفت گرگان خدا نگه دارد ۲
چراغ حسن ترا کافتاب پروانهست
سپهرش از دام باد صبا نگه دارد ۳
خوشم بسایهات ای طایر همایون بال
ترا زمانه ز دام بلا نگه دارد ۴
ترا که روح روان منی ز دیده خصم
فلک نهفته چو آب بقا نگه دارد ۵
ز هجر وصل تو فریاد چند مشتاق
مرا میانه خوف و رجا نگه دارد ۶
مرا تو نیز نگهدار تا نگه دارد ۱
رسیدهائی به کمال جمال یوسف من
ترا ز آفت گرگان خدا نگه دارد ۲
چراغ حسن ترا کافتاب پروانهست
سپهرش از دام باد صبا نگه دارد ۳
خوشم بسایهات ای طایر همایون بال
ترا زمانه ز دام بلا نگه دارد ۴
ترا که روح روان منی ز دیده خصم
فلک نهفته چو آب بقا نگه دارد ۵
ز هجر وصل تو فریاد چند مشتاق
مرا میانه خوف و رجا نگه دارد ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۳۴۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۳ - مرا بخت سبز از فلک دوش بود
گوهر بعدی:شماره ۱۳۵ - روزی که مرغ وحشی دل با تو رام بود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
