شماره ۱۸۷ - جادربر من کرده نگاری نه و هرگز

جادربر من کرده نگاری نه و هرگز
در دامن من افتاده شکاری نه و هرگز ۱

خرم دل ما گشته ز یاری و نه و هرگز
بوداست درین باغ بهاری نه و هرمگز ۲

گفتی که در آغوش تو جا کرده درین باغ
شمشاد قدی لاله عذاری نه و هرگز ۳

اشکم که برآورده هزار آینه از زنگ
از خاطر من شسته غباری نه و هرگز ۴

اندیشه ز سوز دل ما سوختگان چیست
از آتش ما جسته شراری نه و هرگز ۵

تیری بود آهم که درین دشت پر از صید
رنگین شده از خون شکاری نه و هرگز ۶

جائی به از اقلیم عدم نیست که آنجا
یاری شود آزرده ز یاری نه و هرگز ۷

در کوی محبت که روا نیست تظلم
در دامنی آویخته خاری نه و هرگز ۸

مست از می عشقی شده مشتاق که آرد
مستیش ز دنبال خماری نه و هرگز ۹