شمارهٔ ۲۰ - تاریخ عمارت

فرید دهد مسیب که کوکب بختش
ز روشنی برخ ماه‌طلعتان ماند ۱

محیط فیض رسانی که خامه از دستم
ز وصف او بسحاب گهرفشان ماند ۲

بنای همت او طرفه مرتفع قصریست
که پایه‌اش ز بلندی بآسمان ماند ۳

بگاه ریزش ابر کفش عجب باشد
به بحر قطره‌ای و گوهری بکان ماند ۴

به بین بوسعت خلقش که دارد این صحرا
گشایشی که به صحرای لامکان ماند ۵

پیاده‌ایست بصحرای همتش حاتم
که چون غبار بدنبال کاروان ماند ۶

فکند طرح بنائی که طاق ایوانش
بطاق ابروی پیوسته بتان ماند ۷

اگر کند سخن از وصف حوض خانه او
سزد که تا ابدش خامه تر زبان ماند ۸

صفا چو آئینه هر خشتش آنقدر دارد
که در تحیر ازوعقل انس و جان ماند ۹

ز بس رفیع بود پایه‌اش رود تا حشر
فلک ز حیرتش انگشت بر دهان ماند ۱۰

سخن‌سرا که ز وصف صفای باغچه‌اش
زبس بحیرت از آن تازه گلستان ماند ۱۱

زبان او سزد ار باز ماند از گفتار
چوشق خامه که موئیش در میان ماند ۱۲

ز لطف حق چو پذیرفت این بنا اتمام
که ساحتش بسر کوی گلرخان ماند ۱۳

نوشت خامه مستاق بهر تاریخش
بدهر بانی این خانه جاودان ماند ۱۴