بخش ۸۷ - دربیان خواب دیدن امام علیه السلام درکنار آب عذیب

ازآن جایگه نیز بسپرد راه
به امر جهان آفرین با سپاه ۱

چو آن شهریار فراز و نشیب
بیامد به نزدیک آب عذیب ۲

بفرمود قیلوله درنزد رود
چو بیدار شدناله ازدل گشود ۳

علی اکبر آن سوگواری چو دید
شتابان برباب فرخ چمید ۴

به زاری ببوسید روی زمین
بگفتا: که ای داور راستین ۵

غم روزگار ازدلت دور باد
دل دوستان ازتو مسرور باد ۶

پی چیست این ناله و آه تو؟
بگرید ز غم چشم بدخواه تو ۷

بدو گفت: شاه: ای گرامی پسر
که روشن زتو باد چشم پدر ۸

دراین دم چو خراب ازسرم برد هوش
خروشی به گوش آمدم ازسروش ۹

که شاها شتابنده با ساز و برگ
به پای خود ایدون روی سوی مرگ ۱۰

چنان دانم ای زاده ی نامدار
که دراین سفره کشته گردیم زار ۱۱

به فرخ پدر پور فرخنده گفت:
ازآن پس که بس گوهر اشک سفت ۱۲

که شاها اگر ما به حق نیستیم
در این ره روان ازن پی چیستیم؟ ۱۳

شهش گفت: کای پور نام آورم
جوان نکو روی خوش گوهرم ۱۴

منم با حق و نیز حق با من است
نهفته مرا حق به پیراهن است ۱۵

زما گر بود کودکی حق نماست
به باطل بود هر که بدخواه ماست ۱۶

بدو گفت شهزاده ی نامدار:
چو با ماست حق ای گزین شهریار ۱۷

به دل پس چرا درد و غم ره دهیم؟
همه در ره دین حق سرنهیم ۱۸

بدو شاه فرمود: کای پور راد
زجان آفرین آفرین برتو باد ۱۹