بخش ۷۶ - مفاخرت یکی از کوفیان و پاسخ حضرت فاطمه اورا

پی خود ستایی زبان برگشود
دو بیتی به تازی زبان بر سرود ۱

که از تیغ ما کشته شد بوتراب
سر زاده گانش در آمد به خواب ۲

ببستیم چون مردم ترک و زنج
زنان و را دست دادیم رنج ۳

خروشید بانو به وی گفت: هان
چه گفتی که سنگت رسد بردهان ۴

بنازی زقتل گروهی که کرد
ز هر عیبشان پاک یزدان فرد ۵

زبان بند و بر زشتی خود مبال
که باشد بدی کیفر بد سگال ۶

از آنتان به ما رشک آمد پدید
که یزدانمان از شما برگزید ۷

نباشد چو دریا به جوش از سراب
نگیرد گنه کس به دریای آب ۸

به هرکس خدا داد آن را که خواست
کسی را نه یارای چون و چراست ۹

زگفتار بانو چو ابر بهار
گرستند مرد و زن کوفه زار ۱۰

خروش زن و مرد ازکوی و بام
گذشت از برگنبد نیلفام ۱۱

بگفتند: کای دختر شهریار
از این بیش ما را مکن شرمسار ۱۲

چو خاموش شد فاطمه از خروش
ز غم زد دل ام کلثوم، جوش ۱۳