غزل ۱۵۵ - هر که او معشوق دارد گو چو من عیار دار

هر که او معشوق دارد گو چو من عیار دار
خوش لب و شیرین زبان خوش عیش و خوش گفتار دار ۱

یار معنی دار باید خاصه اندر دوستی
تا توانی دوستی با یار معنی دار دار ۲

از عزیزی گر نخواهی تا به خواری اوفتی
روی نیکو را عزیز و مال و نعمت خوار دار ۳

ماه ترکستان بسی از ماه گردون خوبتر
مه ز ترکستان گزین و ز ماه گردون دون عار دار ۴

زلف عنبر بار گیر و جام مالامال کش
دوستی با جام و با زلفین عنبر بار دار ۵

ور همی خواهی که گردد کار تو همچون نگار
چون سنایی خویشتن در عشق او بر کار دار ۶