شماره ۴۴ - سپهر نیکویی را مهر و ماهی

سپهر نیکویی را مهر و ماهی
جهان بدخوبی را سال و ماهی ۱

چنین در نیکویی تا کی فزایی
چرا از بدخویی لختی نکاهی ۲

نه بی وصل تو روزم را سپیدی است
نه بی هجرت گلیمم را سیاهی ۳

دو لب داری که بردند از حلاوت
به یک بوسه ز حال من تباهی ۴

تو را جویم که سرو با قبایی
تو را خواهم که ماه با کلاهی ۵

چو خواهان توام دیگر چه جویی
چو جویان توام دیگر چه خواهی ۶

همی نام ملاحت بر تو زیبد
چو بر خوارزمشه خوارزمشاهی ۷

علاءالدین شه فرخنده اتسز
که نام اوست از مه تا به ماهی ۸