شماره ۳۴ - بی دوست مانده ام چو تو را دوست خوانده ام

بی دوست مانده ام چو تو را دوست خوانده ام
کز دوست دوستانه ندیدم جزای خویش ۱

گر عاشقی خطاست به نزدیک عاقلان
آن عاشقم که خوش بودم با بلای خویش ۲

ماهی و دل هوای تو را کرده است خوش
خرم دلی بود که گزیند هوای خویش ۳

آنم که تا اجل نرسد در قفای من
یابی دعای خیر من اندر قفای خویش ۴

تحسین کند فلک چو بخوانم ثنای تو
بر من سخا کنی چو ببینی ثنای خویش ۵