شماره ۱۳ - به زیر هر بن مو چشم روشنی ست مرا

به زیر هر بن مو چشم روشنی ست مرا
بروشنایی هر ذره روزنی ست مرا ۱

شهود بت، ز پراکندگیم باز آورد
دلیل راه حقیقت برهمنی ست مرا ۲

چو سایه از همه سو در کمین خورشیدم
به هر کجا بن خاری ست مسکنی ست مرا ۳

به هر سراچه و بستان فرو نمی آیم
برون ز عالم خاکی نشیمنی ست مرا ۴

به دوستی که ز بس محو لذت عشقم
به کاینات ندانم که دشمنی ست مرا ۵

هزار ناله ز نهر و ز رود می شنوم
ز سیل گریه چو کهسار دامنی ست مرا ۶

ز خوشه های سرشکم لبالب آغوش است
ز حاصلی که تو را نیست خرمنی ست مرا ۷

اگر به معرکه در خون فتاده ام چه عجب
همیشه رزم به چون خود تهمتنی ست مرا ۸

دریغ رخش فروماند و روز بی گه شد
درین سفر که به هر گام رهزنی ست مرا ۹

کدام می که پس از مستیم خمار نداد؟
چو شیشه در ته هر خنده شیونی ست مرا ۱۰

بیا ز محنت جان کندنم خلاصی ده
که دم زدن ز فراق تو مردنی ست مرا ۱۱

گداخت جسم «نظیری » ز دقت نظرم
که دیده تنگ تر از چشم سوزنی ست مرا ۱۲