شماره ۳۸ - گل خلعت نو داد دگر شاخ کهن را

گل خلعت نو داد دگر شاخ کهن را
بر سلطنت حسن سجل ساخت چمن را ۱

شاخ گل خوش بو به ره باد سحرگاه
بگشود سر نافه غزالان ختن را ۲

شد لاله به خمیازه به یاد می لعلت
از باده لبالب چو قدح دید دهن را ۳

افراخت صراحی سر و گردن به توجه
تا خوش به کف مست دهده جام ذقن را ۴

سر تا قدم نی به تماشا نگران شد
تا خوب دهد چنگ به مطرب برو تن را ۵

حوران بهاری به نثار می و مطرب
در بوسه گرفتند سراپای چمن را ۶

در عهد می و نغمه ز بس دید درستی
سنبل ز خم جعد برون کرد شکن را ۷

گلبرگ بناگوش رخت بود مناسب
گل دست شد و بست بر او زلف رسن را ۸

بر گوش خورد نعره احسنت «نظیری »
پرسی اگر از مرده صدساله سخن را ۹