شماره ۱۲۴ - محبت تو به هر دل نشست کین ننشست

محبت تو به هر دل نشست کین ننشست
دمی به هر که نشستی دگر غمین ننشست ۱

به محفلی که تو دامن به رنجش افشاندی
مگس ز تلخی عیشم بر انگبین ننشست ۲

همیشه گرمی خویی بر آتشم دارد
به خون نشستم و آن خوی آتشین ننشست ۳

حجاب عشق غباری میان ما انگیخت
که از فشاندن دامان و آستین ننشست ۴

گره به گوشه ابرو نگه به جانب غیر
به پیش دشمن خود هیچ کس چنین ننشست ۵

تو می روی و من از اضطراب می میرم
کسی به حال چنین روز واپسین ننشست ۶

چنان گرانی خویش از درت سبک بردم
که از سجود توام گرد بر جبین ننشست ۷

غمی ندید ره خانه «نظیری » را
که چون بهانه خوی تو در کمین ننشست ۸