شماره ۱۲۳ - هوا بدیهه رسانست و باغ موزون است

هوا بدیهه رسانست و باغ موزون است
به هر ترنم مرغی هزار مضمون است ۱

زبان بلبل شوخ از سخن نمی افتد
اگر چه خورده گل همچو در مکنون است ۲

بهوش زی که تو گر از برون نمی بینی
درون پرده ببینند هرچه بیرون است ۳

اگر به لذت لطف نهان رسی دانی
که اندک تو ز بیشت چگونه افزون است ۴

به شور وادی و فریاد سیل خروش داریم
کز اهل سلسله ماست هر که مجنون است ۵

ز روی دوست هویدا بود سعادت دوست
نوشته اند به عنوان که خاتمت چون است ۶

نشان ذوق حقیقت به نازکان ندهند
چه شد که فاخته خوش گوی و سرو موزون است ۷

اگر کنار بیابان عشق دریابی
ز خون کشته ببینی هزار جیحون است ۸

به هیچ کاسه چشم گدای پر نشود
مگر ز کاسه آزادگان که وارون است ۹

چو نام توبه گرفتم، قدح به یاد آمد
بنوش باده «نظیری » که فال میمون است ۱۰