هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عرفانی از نظیری نیشابوری، بیانگر احساسات عمیق شاعر نسبت به معشوق و عشق است. شاعر از دل‌بستگی، دیوانگی، گریه، خاطرات شیرین، نور وصل، تاریکی هجران، و یکرنگی عشق سخن می‌گوید. همچنین، به ناتوانی انسان در برابر عشق و نیاز به توکل اشاره می‌کند.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه برای درک کامل دارند.

شماره ۱۲۶ - باز دل جایی گل دیوانگی بو کرده است

باز دل جایی گل دیوانگی بو کرده است
دیده ام از گریه آبی تازه در جو کرده است ۱

خاطری دارم چنان کز نوبهار دوستی
صد گلستانم پدید از هر بن مو کرده است ۲

از چراغ وصل دل را نور ده کان جان تست
ورنه با تاریکی هجران نظر خو کرده است ۳

این تویی دمساز و حرف ماست چندین دلپذیر
عشق را نازم که موم از آهن و رو کرده است ۴

هرکه جز خود دید با من آشنا بیگانه ساخت
عشق تو با دشمن و با دوست یک رو کرده است ۵

دست و دل بشکن که اینجا عاجزی آید به کار
این کمان را چاشنی کی زور بازو کرده است؟ ۶

در مراد ما «نظیری » یاریت کاری نکرد
برهمن زین به دعا در کار هندو کرده است ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۹۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۲۵ - بختم این بس که مشتری شده دوست
گوهر بعدی:شماره ۱۲۷ - خوی شه عربده جو افتادست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.