شماره ۱۷۳ - نشان آن که کردم قطع امید از دیار خود

نشان آن که کردم قطع امید از دیار خود
نهادم در حریم کوی او سنگ مزار خود ۱

برهمن از صنم برگشت و حاجی از حرم آمد
من و اخلاص و عرض بندگی و کوی یار خود ۲

تو خواهی کافری دان طاعتم خواهی مسلمانی
مرا کاریست با صدق دل امیدوار خود ۳

خلل گر در بنای دین و ایمانم شود سهلست
ندارم نقص در بنیاد عهد استوار خود ۴

زر کامل عیارم در وفا و دوستی خالص
گرم صد بار بگدازی نگردم از عیار خود ۵

لب امیدواری بسته ام از حرف نایابی
محبت می کند نوعی که باید کرد کار خود ۶

«نظیری » از تو در خون زینت هر دام از صیدی
تو هم فتراک را آرایشی ده از شکار خود ۷