شماره ۱۷۴ - ز نگهت سحری شوق یار می خیزد

ز نگهت سحری شوق یار می خیزد
جنون ز سایه ابر بهار می خیزد ۱

به روی یار نگه، رشحه بیز می افتد
ز زلف یار شکن قطره بار می خیزد ۲

سحاب دلشده در کوهسار می گردد
غزال شیفته از مرغزار می خیزد ۳

به دستگیری عشاق ناتوان احوال
ز زیر هر شجری صد نگار می خیزد ۴

تنی که رفت ز پا بر عذار می غلطد
سری که رفت ز دوش از کنار می خیزد ۵

نه از وصال ملولان ملول می گیرد
نه از فراق حریفان خمار می خیزد ۶

سماع رندی و گلگشت لذتی دارد
که پادشه ز سر اعتبار می خیزد ۷

همین که طایر فرصت رسید صیدش کن
که صیدافکنش از هر کنار می خیزد ۸

همین که قسمت خود یافتی غنیمت دان
که از کمین گه شیران شکار می خیزد ۹

درین هوا در خلوت حکیم نگشاید
که هوش می رود و اختیار می خیزد ۱۰

جهان خوش است «نظیری » قلم به جلوه درآر
که گلشکر ز سر نوک خار می خیزد ۱۱