شماره ۲۴۳ - ساقی قدح نداد و سفال سبو نبود

ساقی قدح نداد و سفال سبو نبود
چندان که جرعه ای به چشم آب رو نبود ۱

می خواست بوسه رخت اقامت بگسترد
از فرش جبهه راه بر آن خاک کو نبود ۲

دندان زد هزار نگاه گرسنه بود
لعل لبش که باده به آن رنگ و بو نبود ۳

در باخت دل به عشق مقمر هر آن چه داشت
هرگز قمارخانه به این رفت و رو نبود ۴

از بی قراری دلم ابرو ترش نمود
با آن که می فروش مغان تنگ خو نبود ۵

ته جرعه یی نداد که اسرار دوستی
لایق به هرزه مست سر چارسو نبود ۶

تا صبحدم صنم صنمم بود بر زبان
کانجام مجال عابد الله گو نبود ۷

زان حسرتی که در دل من می فروش کرد
بزم میی نشد که لبم خشک ازو نبود ۸

بس آرزو که داشت «نظیری » ولی چه سود
امروز گنج یافت که در آرزو نبود ۹