شماره ۳۰۸ - گشود ابر بغل بر چمن سپاس سپاس

گشود ابر بغل بر چمن سپاس سپاس
ز زیر پرده برآمد عروس خوش انفاس ۱

کنار دشت و چمن شد پر از کرامت ابر
هزار شکر که عالم برآمد از افلاس ۲

کنون چو مهره طاسست پر نگار زمین
پریر اگرچه چمن بود ساده چون ته طاس ۳

سحاب غوطه به دریا همی زند هر دم
تفرجیست که زاهد فتاده در وسواس ۴

کسی به ساقی بدمست ما نمی گوید
که می همه به زمین ریخت کج مگردان کاس ۵

بیا که دامن سرو و گلی به دست آریم
همین که فرش گیاه هست گو مباش پلاس ۶

به جود ابر برقصیم و زیر پای کنیم
سخاوتی که بود بسته شمار و قیاس ۷

ز مال و مملکتش پاس و امن برخیزد
شهی که خاطر دوریش را ندارد پاس ۸

سؤال فیض «نظیری » ز کوه و صحرا کن
که بوی خیر نمی آید از رواق و اساس ۹