شماره ۳۰۷ - کسی به مشک نگفتست کم کن از انفاس

کسی به مشک نگفتست کم کن از انفاس
که از دم خوش تو خسته می شود کناس ۱

خدا به لفظ کنی کاینات می سازد
نمی توان ز ستایش قصور کرد قیاس ۲

تعرضی که نماید به نکته های حکیم
خیال کوته جاهل نمی کند احساس ۳

وگر ز معنی و لفظیش وحشت افزاید
به اصطلاح حقیقت ندارد استیناس ۴

نه اجر اوست که دل بر جفاش خیره کند
کریم خاطر محتاج را چه دارد پاس ۵

اگر به مصلحتی کسر نفس باید کرد
ز نقص نیست که از سرب بشکند الماس ۶

مرا به مستی دایم قصاص نتوان کرد
می مدام کند لطف ساقیم در کاس ۷

محیط اگر همه گوهر کند به دامن ابر
هنوز در خور احسان ابر نیست سپاس ۸

مباش رنجه «نظیری » ز طعن تلخ حسود
که هست خشکی و تیزی خار از افلاس ۹