غزل ۲۳۱ - ما عاشق همت بلندیم

ما عاشق همت بلندیم
دل در خود و در جهان چه بندیم ۱

آن به که یکی قلندری وار
می‌گیریم ار چه دانشمندیم ۲

از بهر پسر به سر بیاییم
وز بهر جگر جگر برندیم ۳

ار هیچ شکار حاجت آید
خود را به دو دست ما کمندیم ۴

با یک دو سه جام به که خود را
زنار چهار کرد بندیم ۵

خود را به دو باده وارهانیم
چون زیر هزار گونه بندیم ۶

ای یار ز چشم بد چه ترسی
بر آتش می چو ما سپندیم ۷

چندان بخوریم می که از خود
آگه نشویم زان که چندیم ۸