شماره ۵۴۳ - بس در وفا تأمل و تأخیر می کنی

بس در وفا تأمل و تأخیر می کنی
تا می کنی به وعده وفا پیر می کنی ۱

رنجش طبیعتی تو و بیداد خوی تست
با خلق صلح از سر تزویر می کنی ۲

خود ظلم کرده از دل ما غبن می کشی
دل مفت برده دعوی توفیر می کنی ۳

ما را حدیث چون و چرا از حساب نیست
در ملک خود تصرف و تدبیر می کنی ۴

گر بر جمال بتکده ما نظر کنی
لبیک می فرستی و تکبیر می کنی ۵

گر قاصر از تصور اویی عجب مدان
نقشی که نیست باب تو تصویر می کنی ۶

از زلف او نمی رهی ار صد هزار سال
شبدیز می دوانی و شب گیر می کنی ۷

جز یک لحد مقام «نظیری » به جم نماند
بی حاجت این خرابه چه تعمیر می کنی ۸