شماره ۵۵۷ - سحر که سنبلم از جیب پیرهن بکشی

سحر که سنبلم از جیب پیرهن بکشی
گمان برم که رگ جانم از بدن بکشی ۱

شود کنار و برم بی تو باغ عریانی
که غارتش کنی و سنبل و سمن بکشی ۲

شبم به هم زده یارب تو انتقام مرا
ز صبح ظالم قطاع تیغ زن بکشی ۳

شکسته شد صنم عیشم از خلیل صباح
تو داد من صمد از این صنم شکن بکشی ۴

به نخل عمر نیابد خزان پیری راه
به نوبهار اگر باده کهن بکشی ۵

به سایه گل تو آن گیاه بی کارم
که سر اگر بکشم، بیخم از چمن بکشی ۶

خطاب غمزه خمار تو به من زآنست
که مست حرف خودم سازی و سخن بکشی ۷

ز چشم هندوی تو این مزاج می آید
که صندلم به جبین پیش برهمن بکشی ۸

عنان طبع تو در دست ناز و بدخویی است
عجب نباشد اگر سر ز خویشتن بکشی ۹

اسیر کرده تو از خوشی نیارد یاد
چو طفل خاطرش از خویش و از وطن بکشی ۱۰

مقید لب شیرین مکن «نظیری » دل
که خسرو ار شوی اندوه کوهکن بکشی ۱۱