شمارهٔ ۲ - این قطعه در تاریخ فوت جلال الدین اکبر پادشاه گفته شده

جهاندار فرمان روا شاه اکبر
که ملک از پدر تا به آدم گرفته ۱

دو عالم جگر تشنه سیراب گشته
نگینی کز انگشت از نم گرفته ۲

ز ایثار زر بس عرق کرده دستش
ورق های افلاک بر هم گرفته ۳

چو رفته به مسند به معراج رفته
گرفته جهان را چو خاتم گرفته ۴

قضایای کیوان به ایوان گشوده
عطایای رفرف به سلم گرفته ۵

چنان کرده کار جهان راست عدلش
که دینش مسیحای مریم گرفته ۶

بسیط فلک دلگشاتر نموده
بساط جهان را فراهم گرفته ۷

فرو رفته ز اوج شرف آفتابش
چو یوسف ته چاه مظلم گرفته ۸

پس از مرگ او از کسوف مکرر
یقین شد که خورشید ماتم گرفته ۹

چنان برده مرگش ز ایام شادی
که نوروز رنگ محرم گرفته ۱۰

ز ویرانی ملکش افسوس خوردم
کسی گفت ملک جهان کم گرفته ۱۱

چو سال وفاتش به تاریخ دیدم
«به اقبال ایزد دو عالم گرفته » ۱۲