غزل ۲۶۰ - از عشق ندانم که کیم یا به که مانم

از عشق ندانم که کیم یا به که مانم
شوریده تنم عاشق و سرمست و جوانم ۱

از بهر طلب کردن آن یار جفا جوی
دل سوخته پوینده شب و روز دوانم ۲

با کس نتوانم که بگویم غم عشقش
نه نیز کسی داند این راز نهانم ۳

ده سال فزونست که من فتنهٔ اویم
عمری سپری گشت من اندوه خورانم ۴

از بس که همی جویم دیدار فلان را
ترسم که بدانند که من یار فلانم ۵

از ناله که می‌نالم مانندهٔ نالم
وز مویه که می‌مویم چون موی نوانم ۶

ای وای من ار من ز غم عشق بمیرم
وی وای من ار من به چنین حال بمانم ۷