هوش مصنوعی:
این متن شعری از مولانا است که از بلبل و طوطی به عنوان نمادهایی از عشق و سخنوری استفاده میکند. شاعر تأکید میکند که گاهی سکوت و انتظار لازم است تا زیباییها و حقایق آشکار شوند. همچنین، اشارهای به حضور موجودات غیبی در جهان دارد که نیاز به احترام و سکوت برای درک حضورشان دارد.
رده سنی:
14+
متن دارای مفاهیم عرفانی و نمادین است که درک آن نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
شماره ۱۴۰ - هان بلبل هان صفیر محکم ندهی
هان بلبل هان صفیر محکم ندهی
تا طوطی غنچه نشکفد دم ندهی ۱
از غیب به باغ طایران آمده اند
خامش که ز شاخسارشان رم ندهی ۲
تا طوطی غنچه نشکفد دم ندهی ۱
از غیب به باغ طایران آمده اند
خامش که ز شاخسارشان رم ندهی ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۳۷۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۹ - ای از تو صور نگار هرجا کوری
گوهر بعدی:شماره ۱۴۱ - خوش بوست بس این زلف دو تا بر که زدی؟
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
