شماره ۳۳ - گشته از سوز شرر زان سینه گلخن سنگ را

گشته از سوز شرر زان سینه گلخن سنگ را
کاتش افگنده است در دل، ناله من سنگ را ۱

میکند سامان اسباب جنونم نوبهار
بهر طفلان سیل می آرد بدامن سنگ را ۲

سازش گردون بدو نان یک دو روزی بیش نیست
زود اندازد چو بردارد فلاخن سنگ را ۳

روزگار آخر ستمگر را ستمکش می کند
شیشه میسازد مکافات شکستن، سنگ را ۴

سخت جانان را ز مال خود،نباشد بهره یی
از شرر هرگز نگردد خانه روشن سنگ را ۵

هست در هر عقده سختی نهان صد مصلحت
هر شرر باشد چراغی زیر دامن سنگ را ۶

اشک گرمم آبیاری کرده کوه و دشت را
گشته زان تخم شرر در سینه خرمن سنگ را ۷

ما درشتان را به نرمی، زیر دست خود کنیم
می کشد در بر چو آب آیینه من سنگ را ۸

آفتاب من تجلی گر کند واعظ به کوه
میگدازد از رگ خود در فلاخن سنگ را ۹