شماره ۷۶ - بالید از رخ تو دل پر ملال ما

بالید از رخ تو دل پر ملال ما
از آفتاب به در شد آخر هلال ما ۱

ما ریشه در زمین قناعت دوانده ایم
چون شمع آب میخورد از خود نهال ما ۲

بر چهره شکسته ما، رنگ تهمت است
مالیده خون بما اثر انفعال ما ۳

ما تخم در زمین دیاری فشانده ایم
کابر بهار نیز نگرید بحال ما ۴

هرگز بناله دردسر کس نداده ایم
خاموشی است همچو قلم قیل و قال ما ۵

از بس بحال واعظ دلخسته ناله کرد
افتاد از زبان قلم هرزه نال ما ۶