شماره ۸۲ - نبود صفت لعل تو، حد سخن ما

نبود صفت لعل تو، حد سخن ما
این لقمه فزونست بسی از دهن ما ۱

از خون دلم خورده مگر آب، که دایم
خیزد عوض سبزه غبار از چمن ما ۲

شد وقت گذشت از همه، دندان اجل کو؟
بر رشته جان سخت گره گشته تن ما ۳

تن خود به میان نیست، مگر از پس مردن
نامی بنویسند ز ما، بر کفن ما ۴

درد تو ز بس در گل ما ریشه دوانده است
ماند چو زبان ناله ما، در دهن ما ۵

در راه سلوک، اهل زمان بسکه دورویند
گردیده یکی راهبر و راهزن ما ۶

گشتیم سراپای جهان را همه واعظ
شهری چو سفر نیست برای وطن ما ۷