شماره ۱۵۱ - غازه را آتش از آن چهره دگر در جان است

غازه را آتش از آن چهره دگر در جان است
حوض آیینه ز رخسار تو گلریزان است ۱

در نظر مد نگاهیست که خوابانده ز شرم
چه رساییست که با قامت آن مژگان است ۲

چون وفا، پیشه عشق است و جفا شیوه حسن
من همه اینم و، آن شوخ سراپا آن است ۳

فیض، پروانگی محفل ما چون نکند؟
که چراغش ز صفای قدم یاران است ۴

میکند ناله جانسوز تو آخر کاری
ای دل آسوده نشین، مرد تو در میدان است ۵

در جهان گردد افکار تو هر سو، چه عجب؟
زآنکه گفتار تو واعظ گهر غلتان است ۶