شماره ۱۵۰ - این درهم و دینار، که چشم تو بر آن است

این درهم و دینار، که چشم تو بر آن است
هر یک بره حادثه، چشمی نگران است ۱

نظاره ما نیست، جز از دیده عبرت
فصل گل ما خسته دلان، فصل خزان است ۲

تا اول عمر است، بیا بار ببندیم
بالیده شود میوه نخلی که جوان است ۳

در بردن جان، مرگ شتابان و، تو غافل
درد تو سبک خیز و، ترا خواب گران است ۴

از بس همگی بهر میان گوشه نشینند
جایی که کنار است درین عهد، میان است ۵

ای دوست، بود چاره بدگو نشنیدن
گوشی که بود کر، سپر تیغ زبان است ۶

جایی که کسی دم نزند غیر خموشی
اظهار غم خویش، کجا کار زبان است ۷

واعظ چه کنی مطلب خود عرض بر دوست؟
«آنجا که عیانست چه حاجت به بیان است »؟ ۸