شماره ۱۶۹ - چون دو ابروی سیاهت که بهم پیوسته است

چون دو ابروی سیاهت که بهم پیوسته است
بی تو شبهای درازم همه بر هم بسته است ۱

میدود دل پی طفلی، که ز شوخی سخنش
تا رسیده است بخاطر، ز زبانم جسته است ۲

اشک شمعم، که برآن شعله خو تابم نیست
میروم دور شوم، پای گریزم بسته است ۳

آنچنان رفته زما بیخبر این عمر عزیز
که غباری هم از او بردل ما ننشسته است ۴

چون در خانه آیینه بود درگه خلق
مینماید بنظر باز، ولیکن بسته است ۵

مرغ جان در قفس جسم اسیر است، ولی
شکر واعظ که دل از دام علایق رسته است ۶