شماره ۱۷۰ - خود هیچ و، نقاب از خط شبرنگ گرفته است

خود هیچ و، نقاب از خط شبرنگ گرفته است
برما شکرین لعل تو، پر تنگ گرفته است ۱

ترسم ندهد حصه به اعضای دگر هیچ
دل، درد تو را سخت ببر تنگ گرفته است ۲

باشد غرضش دل، که ز ابرو مژگانست
پیوسته کمانی بسر چنگ گرفته است ۳

آن حسن غنی طبع، که من دیدم از آن شوخ!
از باده چسان که مأوی بته سنگ گرفته است ۴

دارد بزبان پند و، بدل بند علایق
واعظ ز جهان گوشه از این ننگ گرفته است ۵