شماره ۱۷۳ - مرد روشندل، ز نقص خویشتن شرمنده است

مرد روشندل، ز نقص خویشتن شرمنده است
ماه نو از ناتمامی،سر بزیر افگنده است ۱

هیچ کافر بسته زنار خود بینی مباد
از خود آزاد است هرکس کو خدا را بنده است ۲

گفت وگوی عشق را نازم، که چون اندام یار
هر لباسی را که میپوشی برو زیبنده است ۳

استخوان ما نمک پرورده لعل لبی است
خون ما ای دشمن بیباک، از آن گیرنده است ۴

نیست در عالم همین واعظ اسیر عشق تو
سرو آزاد ترا، هرکس که دیدم بنده است ۵