شماره ۱۷۸ - بربند میان، وقت کنارت ز میانهاست

بربند میان، وقت کنارت ز میانهاست
زان لعل بها یافت، که در مخزن کانهاست ۱

عزلت نه همین روی نهفتن ز جهانست
خوش گوشه نشینی که نه حرفش به میانهاست ۲

هر پرده دل، از سخنی گشته مکدر
دل نیست، قلم پاک کن کلک زبانهاست ۳

گر بر تن و جان، نیش زند مار بیابان
بر دل زند آن مار، که در کام و دهانهاست ۴

دارم سپر از آب رخ خویش، وگرنه
هر سو به من از طعن کجان راست سنانهاست ۵

ز اقبال جهان، ای دل غافل به حذر باش
رو کردن دولت بتو، چون پشت کمانهاست ۶

این کبر و غروری که در ارباب کمالست
واعظ زده خوش مفت که از هیچ مدانهاست ۷