شماره ۱۷۷ - پیری رسید و، از همه وقت کناره است

پیری رسید و، از همه وقت کناره است
جز جا بنام خویش سپردن چه چاره است؟ ۱

بر لوح بی بقائی خود، گر نظر کنی
برگشتن نگاه تو عمر دوباره است ۲

تا چشم میزنی بهم، از هم گسسته است
گویی که تار عمر تو تار نظاره است ۳

چون مو سپید گشت، بدندان مبند دل
سر زد چو صبح، وقت غروب ستاره است ۴

دیگر نمانده جای تو در دیده، ای نگاه
جز جای خود بگریه سپردن چه چاره است ۵

گر مطلب از کناره گزیدن نه شهر تست
بودن میان مردم عالم، کناره است ۶

در عهد ماست زخمی خار گزندگی
بیچاره یی که همچو گلشن جامه پاره است ۷

واعظ به فکر دوست زبان از سخن مبند
جایی که دل نشسته زبان هیچکاره است ۸