شماره ۱۸۰ - تا کی غم معاش خورم؟ وقت بندگی است

تا کی غم معاش خورم؟ وقت بندگی است
مردم ز فکر زندگی ای دل چه زندگی است ۱

باشد برو ز هر نفسی تازیانه یی
زان باد پای عمر توگرم دوندگی است ۲

بر سر بود نشیمن گل، از شکفتگی
در پای جای خار مدام از گزندگی است ۳

دست سخاست، پایه معراج برتری
جای سحاب، بر سر خلق از دهندگی است ۴

واعظ بس است زینت ما فقر و مسکنت
چون گل طراز جامه درویش ژندگی است ۵