شماره ۲۱۴ - زندگی شد همه نابود، پی بود عبث

زندگی شد همه نابود، پی بود عبث
قدم سعی درین بادیه فرسود عبث ۱

کفن از تار امل بافی ما ماند به ما
در جهان این همه جان کندن ما بود عبث ۲

بسیه چاه لحد، پا چو گذاری، دانی
بوده است این در و دیوار زراندود عبث ۳

جان پی بندگی آمد بتن و، کار نساخت
دامن پاک، به این خاک و گل آلود عبث ۴

شد جوانی و، ندیدم بجز کلفت از آن
ریخت حلوا و،نخوردیم به جز دود عبث ۵

تا که جستیم غنا، رفت ز کف راحت فقر
ریش کردیم جگر، از پی بهبود عبث ۶

نه درم بر درم افزود ز امساک ترا
داغ بر داغ و الم بر الم افزود عبث ۷

طامع از دردسر حرص نیاسود دمی
صندل آسا بدر خلق جبین سود عبث ۸

تیره جان، زود جدایی کند از روشندل
الفت شعله بود این همه با دود عبث ۹

دل سیه گشت ز اندیشه چرک دنیا
واعظ این زنگ ازین آینه نزدود عبث ۱۰